Geschiedenis

Als jachtopzichter kan je moeilijk zonder hond, want een goede jachthond zorgt ervoor dat het wild binnen komt. We kozen voor de Labrador omdat dit naast een jachthond ook een geweldig fijne huishond is. Toen onze eerste Labrador tien jaar oud was, kochten we er een labrador puppy bij om de oude hond te ontzien. Sinds die tijd hebben we altijd twee Labradors in huis gehad, als er één van ouderdom overleed, kochten we weer een pup.

Aan fokken dachten we toen niet, want we hadden altijd Labradors die speciaal voor de jacht gefokt waren en dat zijn meestal niet de mooiste honden. We hebben er zelfs nog één gehad met een heel naar karakter.
We kregen tussendoor ook nog een Vizsla Draadhaar, een super jachthond, maar met een verkeerd gebit, dus ook daar kon niet mee gefokt worden.
Ik heb me altijd voorgenomen om alleen maar een nestje te fokken als de moeder er goed uitziet, het juiste karakter heeft en ook nog wil jagen.

In 1998 kregen we onze “Plouf”, een hele donkerbruine Labradorpup van 12 weken oud. Ze was door een jager gekocht. Zijn kinderen waren echter panisch voor het hondje, dus moest ze weg. Het eerste wat in de jager opkwam was: zijn jachtopzichter bellen of die het hondje wilde hebben. Op dat moment hadden we één hond, dus was er wel plaats. Met gemengde gevoelens heb ik gezegd dat hij de pup kon brengen, want na drie lelijke honden was ik namelijk net naar een Labrador op zoek die én mooi was én wilde werken. Dat plan moest ik nu opgeven, want ik wil geen drie honden in huis.

Plouf kwam, zag en overwon! Ze groeide op tot een prachtige donker bruine teef en had een super karakter. Ze haalde een paar B diploma’s bij de KNJV jachthonden proeven en op tentoonstellingen scoorde ze 3 van de 4 keer “Uitmuntend”.
Heupen, ellebogen en ogen werden na gekeken en ook dat was allemaal in orde, dus vond ik het wel verantwoord om met deze hond een nestje te fokken.

Als je de catalogus van een proef of tentoonstelling leest, zie je ellenlange namen staan en daar stond ik dan heel zielig tussen met alleen maar "Plouf", dus besloot ik om een kennelnaam aan te vragen, voordat ik Plouf liet dekken. Als ik in de toekomst een pup aan zou houden had ik in ieder geval óók een hond met een “achternaam”.
Het werd "van de Ommelebommelestien”, naar de Urker legende. Voor de uitleg van de kennelnaam en de Urker Legende zie de stien.
Nu wonen we wel niet op Urk, maar het hoort tot het werkgebied van mijn man en door de wederzijdse nieuwbouw naderen Urk en Tollebeek elkaar met rasse schreden en worden we misschien ooit nog één grote plaats.

Plouf werd gedekt en kreeg 7 puppy's. Het eindigde echter dramatisch, want toen de pups 6 weken oud waren, was ze hen een beetje zat en zette ’s avonds in het donker uit balorigheid de achtervolging in op een kat en werd daarbij doodgereden.

Niet alleen wij waren er kapot van, maar ook onze Vizsla zag het niet meer zitten zonder haar vriendinnetje. Ze kon niet meer alleen thuis zijn en at net genoeg om niet dood te gaan. Dus ging ik alsnog op zoek naar een mooie Labrador, met het juiste karakter en gefokt uit jachtlijnen.

En zo kwam onze Biene in ons leven, waar wij en de Vizsla nog steeds erg gelukkig mee zijn.