Kennel “De Ommelebommelestien”
Als het woord kennel valt, denk je aan veel honden, maar we hebben er op dit moment nog maar één.Toch heb ik een kennelnaam aangevraagd, zodat de pups die bij ons geboren worden een “achternaam” zullen hebben. Ik heb gekozen voor de naam van een Urker legende.
Jikke en Jottum
Biene en Jikke
Nu wonen we wel niet op Urk, maar door wederzijdse nieuwbouw, naderen Urk en Tollebeek elkaar met rasse schreden en wie weet wordt het ooit nog één grote plaats. Verder valt Urk onder het werkgebied van mijn man, dus ik vond dat ik deze naam wel kon gebruiken.Toen ik de kennelnaam aanvroeg, hadden we Biene en de Vizsla draadhaar Dakki.
Biene en Dakki
Van het nestje van Biene van 08 januari 2006 heb ik de pup "Jikke" aangehouden. Op 16 oktober 2006 is Dakki overleden. Op 8 december 2006 is ook Biene overleden, zodat we alleen Jikke nog maar hadden. Toen Jikke twee jaar was geworden en een B-diploma had gehaald, vonden we het weer tijd worden om er een pup bij te kopen, Creekwater Waxwing, roepnaam Jottum, geboren op 29 december 2007.
In Memorium, vrijdag 8 december 2006
Twee weken voor het overlijden
Op zaterdag 25 november zat Biene af en toe wat te hijgen en maakte een lusteloze indruk. Ik heb haar getemperatuurd en ze had koorts. Zondags had ze nog hetzelfde beeld, hangerig, hijgen en koorts, bijna niet eten. Maandag de dierenkliniek in Lemmer gebeld voor een afspraak. Ik begon namelijk te vermoeden dat ze baarmoederontsteking had. De echo gaf echter geen baarmoederontsteking aan. Daar Biene nog steeds koorts had, kreeg ik op de voorhand een antibioticakuur mee. Er werd bloed geprikt en dat zou opgestuurd worden voor onderzoek. Woensdagochtend was Biene er, ondanks de antibiotica eerder slechter als beter aan. Ze haalde erg zwaar adem en zat bij tijd en wijle te hijgen. Dus maar weer gebeld en er werd een nieuwe afspraak gemaakt voor vier uur ’s middags, want dan zou de uitslag wel binnen zijn. Dat was inderdaad het geval. Uit het bloedonderzoek was gekomen dat Biene een chronisch bacteriologisch ontsteking had en ik kreeg een andere kuur mee. De volgende dag ging het al een stuk beter en was de koorts gedaald. Toch was ik nog steeds niet gerust, want ze at nog steeds heel slecht. Het weekend ging verder wel, ze had geen koorts meer, maar ze was nog steeds erg hangerig.
Dinsdagavond, 5 december, viel het me op dat haar buik wat dikker leek en dat die erg “werkte”. Woensdag was de antibioticakuur op en het zou nu beter met haar moeten gaan, maar nog steeds was ik niet gerust. Donderdagochtend, 7 december lag ze er weer zo apathisch bij dat ik gelijk de dierenkliniek in Emmeloord gebeld voor een second opinion. Ik zat nog steeds aan een baarmoederontsteking te denken, omdat dat zich vaak een paar weken na de loopsheid openbaart. Ik kon dondermiddag om vijf uur terecht voor een echo.Inmiddels ging het al slechter met Biene, ze had het duidelijk benauwd, de buik was ook weer dikker geworden en ik moest haar in en uit de auto tillen. Toen ik op de dierenarts zat te wachten die de echo zou maken, heb ik voor het eerst gezien dat Biene er bij stond met een hangende staart. Tot nu toe was die haar hele leven in beweging geweest.Tegen mijn verwachting in werd er geen baarmoederontsteking geconstateerd, wel werd er veel vocht in de buikholte gevonden. Vocht in de buikholte geeft meestal aan dat het om een hartafwijking gaat. Ik kon niet geloven dat ze een hartafwijking zou hebben, maar dat was makkelijk na te gaan met een hartecho. De hartecho gaf echter geen afwijkingen aan. Er werd wel geconstateerd dat er ook veel vocht in de borstholte zat. Het was dus geen wonder dat ze het zo benauwd had, want haar longen werden door het vocht in elkaar gedrukt. Verder werd er nog een afwijkende structuur in het vocht gevonden. Er werd ruim een liter vocht uit haar borstkast gehaald, waarvan ook wat opgestuurd zou worden voor onderzoek. Nadat ze een injectie prednison en antibiotica had gekregen, zijn we weer naar huis gegaan met een afspraak voor de volgende ochtend. Vrijdagochtend was ze behoorlijk opgeknapt. Haar buik was ook helemaal geslonken en ze liep me weer met een zwaaiend staart tegemoet. Ondanks alle ellende die ze daar de vorige dag had meegemaakt, liep ze de kliniek weer vrolijk binnen. De dierenarts wist ook niet wat hij zag en had niet verwacht dat ze zo goed zou reageren. Tegen beter weten in kreeg ik weer wat hoop. Ik wist wel dat het nergens op sloeg, want uiteindelijk was er nog niets gebeurd. Biene had ’s morgens weer niet gegeten en ook niet gedronken, dus werd er besloten dat ze de hele dag aan het infuus zou liggen en dan kon ik haar om vijf uur weer halen. Mocht de uitslag eerder komen, dan zou ik dat onmiddellijk horen. Tot nu toe had Biene alles stoïcijns over zich heen laten gaan, maar toen het infuus geplaatst werd, werd het haar schijnbaar teveel, want ze stopte haar hoofd onder mijn oksel en wou niet meer op kijken. Toen de dierenarts me om vijf uur uit de wachtkamer ophaalde zei hij gelijk al dat het niet goed ging met Biene. Ze was weer helemaal ingestort. Toen ik bij haar kwam, stond ze gelijk op en kwam kwispelend naar me toe. Ik vroeg de dierenarts waarop hij baseerde dat het niet goed ging, want dit leek toch niet zo raar. De dierenarts zei dat ze al een paar uur onbeweeglijk had gelegen en dat de ademhaling ook weer niet goed was. Het duurde inderdaad niet lang of ze lag weer waar ze lag. Ze had gewoon even een opleving gehad omdat ze mij zag. De dierenarts zei dat ik maar op het ergste moest rekenen, want het ging vermoedelijk om een tumor en de kans was groot dat we haar in moesten laten slapen. Ik was in alle staten, ik kwam om mijn hond op te halen en niet om haar in te laten slapen!!!! Ze waren allemaal erg lief, want op mijn gehuil kwamen er van alle kanten mensen aan om bekertjes water en zakdoeken aan te reiken. Ik had inmiddels Bouke gebeld en toen hij kwam, kwam Biene ook weer in de benen om hem te begroeten. Maar al snel ging ze weer liggen en was er nauwelijks nog bij. We zagen dat haar buik ook weer enorm gezwollen was en de ademhaling was ook weer erg zwaar. Ik ben bij Biene op de grond gaan zitten en hield steeds contact door met mijn hand op haar lijf of hoofd te aaien. Als ik stopte om even te verzitten, werd ze onrustig en tilde ze haar kop op. Het wachten was op de fax van de patholoog. Eindelijk kwam de uitslag dan binnen…………….
Een tumor van een zeer agressief soort. Ook chemo zou geen uitkomst meer bieden.
Natuurlijk wist ik inmiddels wel hoe ernstig het was, maar toch is het of je een klap in je gezicht krijgt, als het van een blaadje afgelezen wordt. De enige optie die we volgens de dierenarts hadden, was Biene in laten slapen. We hebben nog overwogen om haar toch nog mee naar huis te nemen, maar dan moest eerst al dat vocht weer verwijderd worden, met de zekerheid dat buik en borst binnen de kortste keren weer vol met vocht zouden lopen en de benauwdheid weer toe zou nemen. Dat konden we haar niet meer aan doen. Biene is 5 jaar 5 maanden geworden. Het was een fantastische hond.
In Memorium, maandag 16 oktober 2006
de laatste foto
Zaterdag 14 oktober ben ik nog met alle drie de honden naar het bos geweest. Dakki liep zoals altijd een eindje voor ons uit, al viel het me wel op dat het lang niet zover vooruit was als anders. Zondagochtend wilde ze haar eten niet, wat wel eens vaker voor komt, dus geen paniek. ’s Avonds liet ze het weer staan, zelfs toen ik haar vlees voor zette, trok ze haar neus er voor op. Om acht uur staat ze op, gaat naar Bouke en gaat met moeite met twee voorpoten over zijn benen hangen, waarmee ze aangeeft dat ze op schoot wil. Biene mag heel graag op schoot zitten, maar Dakki absoluut niet. Ze doet het eigenlijk alleen als ze gestresst is. Tot nu toe was dat op oudjaarsnacht als het vuurwerk ontstoken wordt èn als de pups van Biene geboren zijn en wij zitten bij te komen van de bevalling. We keken elkaar dus verbaasd aan, wat heeft die hond. Ze installeerde zich helemaal over Bouke’s borst heen en bleef zo apathisch liggen. Bouke voelde dat haar hart hevig klopte van de inspanning. Toen ze een poosje lag, zakte dat weer af. Als ze weer even bewogen had, dan begon het hart weer als een razende te kloppen. Na anderhalf uur zette Bouke haar op de grond om te kijken wat ze zou doen. Ze liep strompelend naar de keukendeur en viel daar neer. We hebben haar opgetild en naar haar ballenbed gebracht. Ze bleef liggen zoals we haar hadden neergelegd, zonder verder te bewegen, met haar bek tussen haar voorpoten. We hebben water voor haar neergezet, wat ze eerst ook niet wilde. Toen we haar bek nat hadden gemaakt, dronk ze de bak leeg, terwijl ze af en toe even rustte. Ze liet haar bek dan op de rand van de bak liggen, schijnbaar niet in staat om hem op te tillen. Toch leek ze daarna weer wat op te kalefateren en had ze haar kop af en toe weer omhoog. Voor we naar bed gingen hebben we nog geprobeerd of ze kon lopen, maar dat ging niet. Bouke heeft haar naar het gras gedragen en neergezet zodat ze een plas kon doen, maar ze zakte zo door haar poten. Normaal slapen de honden in de bijkeuken, maar we hebben haar weer op het ballenbed in de kamer gelegd, omdat we vonden dat ze koud was. Biene hebben we bij haar laten slapen, zodat ze niet alleen was. Ze ligt meestal met haar kop op de kont van Biene, maar dat ging niet meer, dus lag ze haar kop maar over de staart van Biene, heel ontroerend.Je ligt toch niet lekker, dus zijn we er ’s nachts een paar keer uitgeweest om bij haar te kijken. Ze heeft de hele nacht niet meer bewogen, want ’s morgens lag ze nog steeds, zoals we haar hadden neergelegd.We hebben gelijk de dierenarts gebeld, want dit kon natuurlijk niet meer. De dierenarts kon eigenlijk pas na drie uur ’s middags, maar na enig aandringen, dat wij het niet konden opbrengen om Dakki zolang nog te laten liggen, kwam hij na een half uur. Nu heeft Dakki het niet erg op de dierenarts sinds die jaren geleden haar anaalklieren had leeg gedrukt, maar ze reageert helemaal niet als hij bij haar neerhurkt. Ze krijgt eerst een doezelspuitje om slaperig te worden en daarna nog een spuitje in een ader en het is gebeurd zonder dat ze er ook maar enig weet van heeft. Zij niet……….wij wel. Volgens de dierenarts heeft ze een prachtig leven gehad en geen betere baasjes kunnen treffen dan wij en daar troost ik me maar mee. Ze had een tumor in haar buik die geknapt is, want ze had een hele dikke buik. Dakki is 13 jaar en 3 maanden geworden.
troost zoeken
zo toch nog even contact
De legende van de Ommelebommelestien
Bij de vuurtoren van het voormalig eiland Urk ligt in zee een grote steen, de ommele-bommelesteen. Deze steen is zo groot dat hij net boven het water uitkomt en dus vanaf de wal goed zichtbaar is. Volgens de legende worden de Urker kindertjes niet door de ooievaar gebracht, maar moeten ze gehaald worden uit de ommele-bommelesteen. Overigens wel nadat Vader Ooievaar ze daar ingestopt heeft. Hij brengt dan de sleutel van de Ommele-bommelestien naar Schokland. Als men u als vreemde dus op Urk vraagt of u al eens op Schokland bent geweest, weet u nu wat ze daar mee bedoelen.
Als het zover is dat de kleine gehaald kan worden, moet vader met de vroedvrouw in een roeiboot eerst naar Schokland roeien om daar de sleutel te halen, dan roeit hij weer terug naar Urk om de baby uit deze steen halen. Moeder wordt in bed gehouden met een spijker in haar rechtervoet, om te zorgen dat ze niet voortijdig het kraambed verlaat. Urk wil dat je de 'kraam uitviert'.
Bij de steen aangekomen wordt deze geopend met een sleutel, dit is niet gemakkelijk want het deurtje bevindt zich onder water. Tenslotte moet er nog betaald worden: voor een meisje één gulden, voor een jongen twee.
|
